Poezja i literatura

Pierwszy wymieniony literat urodził się w roku 1865 literat jest uznawany za pierwszego poetę epoki Młoda Polska. W swoich wierszach starał się, z powodzeniem zresztą wyrażać nastroje całego pokolenia. Wielu muzyków czy wokalistów czerpało z jego wierszy natchnienie. Za najbardziej wymowny utwór, który oddaje atmosferę Młodej Polski to wiersz pod tytułem „Koniec wieku XIX”.  Na utwór ten autorstwa Kazimierza Przerwy Tetmajera składają się retoryczne pytania. Wśród pojęć, które są poruszane, definiowane w tym wierszu znajdziemy między innymi: Ironię, Walkę, Przekleństwo, Byt Przyszły.  Pisarka natomiast znana jest przede wszystkim z utworu pod tytułem „Moralność pani Dulskiej”, a także z założenia w Krakowie szkoły dramatycznej. Wyżej wymieniony utwór powstał w roku 1906, a w nim znajdziemy prezentacje mieszczańskiej moralności. Gabriela Zapolska ową moralność nie ocenia, to pozostawia bowiem czytelnikom. Przedstawiona jest tu obłuda moralna mieszczan, obnaża ich mentalność. Tytułowa pani Dulska uważa iż trzeba się jak najbardziej korzystnie prezentować na zewnątrz. Swoje zasady wpoiła wszystkim domownikom.

Ta powieść Stefana Żeromskiego ukazała się w roku 1924. Ten kolejny utwór Żeromskiego składa się z trzech części. Części ten poprzedzone są wstępem, który nosił tytuł „Rodowód”. W nim znajdziemy opis rodziców Cezarego Baryki oraz jego dziecięcych i młodzieńczych lat. Oto streszczenie dwóch pierwszych części powieści. Rodzina głównego bohatera tej powieści mieszkała w Baku. Gdy jego ojciec wyjechał na wojnę został z matką. Wtedy zaczął prowadzić bardzo hulaszczy tryb życia. Później wybuchła rewolucja. Po wyrzuceniu ze szkoły Cezary aktywnie brał w wiecach i zgromadzeniach. Poprzez pomoc w utrzymaniu domu relacje syna z matką uległy zbliżeniu. Pomagając rosyjskiej księżnej i jej córkom Cezarego i jego matkę skazano na ciężkie roboty. Barykowa w wyniku wyczerpania zmarła. Potem życie głównego bohatera tej powieści Stefana Żeromskiego stało się istnym koszmarem. Został zmuszany do zakopywania tysięcy zwłok. Wtedy Cezary spotkał się ze swoim ojcem, który również był grabarzem. Oboje postanowili uciec do swojej ojczyzny, czyli Polski. W czasie podróży Seweryn Baryka zmarł, a przed śmiercią opowiadał Cezaremu o pięknym kraju, ziemi szklanych domów.

Pięć Oscarów to dowód na to, że film jest znakomity i każdy kinoman powinien go obejrzeć. Tak właśnie jest z “Łowcą jeleni” – filmem z 1978 roku, wyreżyserowanym przez Michaela Cimino. Zdobył on statuetki za najlepszy film, najlepszą reżyserię, najlepszego aktora drugoplanowego (Christopher Walken), dźwięk oraz montaż. Robert De Niro co prawda statuetki nie zdobył, ale był nominowany w kategorii najlepszy aktor. “Łowca jeleni” to opowieść o brutalnej wojnie w Wietnamie, która kosztowała życie wielu istnień. Michael, Steven i Nick – młodzi pracownicy fabryki w Pensylwanii, otrzymują powołania do wojska. W Wietnamie w końcu wpadają w pułapkę i zostają zawiezieni do obozu jenieckiego, gdzie zostają zmuszeni do grania między sobą w rosyjską ruletkę. Kiedy udaje im się uciec, ich drogi znowu muszą się rozejść. To jeden z najlepszych filmów poruszających tematykę wojny w Wietnamie, a gra aktorska powala momentami na kolana. Obraz wzrusza, czasami bulwersuje i ogólnie wywołuje duże emocje. Ciekawostką jest fakt, iż podczas pierwszej prezentacji filmu, delegaci krajów komunistycznych opuścili projekcję. Ponadto ten film to pierwsza bardzo poważna rola Meryl Streep, której “Łowca jeleni” otworzył furtkę do rewelacyjnej kariery.

Ta kolejna pozytywistyczna nowela powstała w roku 1890, a jej autorem jest Maria Konopnicka. Można powiedzieć, że utwór ten jest protestem przeciw antysemityzmowi. Głównym bohaterem tego utworu Marii Konopnickiej jest starszy, sześćdziesięciosiedmioletni Żyd. Posiada zakład introligatorski a jego kontakty z otoczeniem charakteryzują się życzliwością. Często wspomina zmarłą żonę Resię, zmarłą córkę Lije i synów. Martwi się o stan zdrowia swojego dziesięcioletniego wnuka Jakuba, syna córki. Pewnego dnia młodzi chłopcy widząc jak Jakub i jego dziadek modlą się zaczęli drwić. Obok okna przechodził również proboszcz, który uchylił kapelusz czym wyraził dla Żydów szacunek. Mendel wyjaśniał wnukowi, że bycie Żydem nie jest powodem do wstydu. Ból Mendlowi sprawiła informacja od jednego z klientów- Żydów mają bić. W wyniku rozmowy z zegarmistrzem Mendel poczuł się obcy. Znajomy Mendla zarzucał Żydom, że są zachłanni. Mendel starał się to wyjaśnić, mówił że tylko w tej dziedzinie Żydzi mogą się wykazać…

Autor ten urodził się w roku 1922 i jest uważany za poetę lingwistycznego nurtu. Jego debiutanckim wierszem był utwór pod tytułem „Chrystus powstania”. Natomiast pierwszy tomik ten polski poeta wydał w roku 1956, a tytuł tomiku to „Obroty rzeczy”. Do bardziej znanych wierszy tego poety należy wiersz pod tytułem „O obrotach rzeczy”, który nawiązuje do dzieła „O obrotach sfer niebieskich” autorstwa Mikołaja Kopernika. W wierszu pod tytułem „Podłogo, błogosław” Miron Białoszewski jakby bawi się językiem. W kolejnym wierszu opowiada o warzywnym ogrodzie, w którym na flecie gra chłopak, a przysłuchuje się temu dziewczyna. Jego tytuł brzmi „Ballada z makaty”. Współczesna literatura ma bardzo wielu znakomitych poetów, więc ciężko jest ich wszystkich przedstawić. Jednak z pewnością postać Mirona Białoszewskiego w zestawieniu najwybitniejszych autorów z tej epoki ma swoje miejsce. Jego liczne i popularne wiersze do dziś fascynują świat literatury, choć od ich publikacji minęło już trochę czasu.